Yeenadlooshii

Dzień trzeci czyli zimowe porządki.

2012-02-13T16:03:00.002+01:00

W sensie niezbyt dosłownym, bo z krótkiego przeglądu wyniknął jeszcze większy bajzel, jak to zwykle z porządkami w moim wykonaniu bywa. Porządki rzecz jasna internetowe, bo z racji przetasowań mój prywatny bagaż ogranicza się w tej chwili do jednej walizki i ponadnormatywnego bagażu doświadczeń. Szczerze mówiąc coraz mniej mi to przeszkadza...

Te internetowe ograniczyły się póki co do polikwidowania nieistniejących kont pocztowych, zajrzeniu na to jedno którego nie używam, a jest i funkcjonuje nader żywiołowo. Bo w przeciwieństwie do mojego aktualnego jakby mniej tam ofert przedłużenia penisa, wyfroterowania mózgu i obietnic milionowej nagrody od kogoś kogo nie znam... choć nawiasem mówiąc były minister z Ghany nie musi mi być znany.

Wśród potoku maili, mniej lub bardziej interesujących trafiłem też na link (dziękuję Aniu ;) )

Ten miły gentleman to rzecz jasna Tom Waits, utworek pojawił się na "Big Time" koncertowej (sic!) płyty z 1988 roku. Płyty nigdy nie przesłuchałem w całości, utwory znam... ale nie ze względu na Toma Waitsa "Falling down" na blog trafił. Jedynym powodem dla którego to małe cudeńko objawiło się tutaj jest ONA:

Powiem szczerze od kilku dni nadrabiam zaległości muzyczne sięgające ładnych kilku... miesięcy (lat). Siłą rzeczy więc płyty Anywhere I Lay My Head Scarlett Johansson nie słyszałem. Wyjdę na seksistę... Jednak dotąd na urokliwą aktorkę patrzyłem li tylko przez pryzmat jej urody. Nie ukrywam, że Pani Johansson pod tym względem jest mi... szczególnie bliska. Skoro jednak płytkę odkryłem a nieoceniony Youtube podrzucił mi kilka utworów z płyty- skorzystać trzeba i uchem rzucić.

Mhm... Anywhere I Lay My Head z tego co przeczytałem z entuzjazmem krytyków się nie spotkał... Dołączając do go grona tych płyt które p o przeczytaniu jednej lub drugiej recenzji można sobie śmiało darować... Ale... Może to subiektywny osąd pod wpływem uśmiechu Scarlett, ale krytyka troszku przesadzona... Co prawda I don't wanna grow up ( tego samego Waitsa) w jej wykonaniu jest jakąś oczywistą pomyłką, lecz takie Green grass na przykład mnie delikatnie rozleniwia barowo, i nic tylko w szkło się gapić i kolejnego papieroska ćmić z przyjemnością. Albo takie Fannin Street z niewielką pomocą Davida Bowie... po prostu delikatnie unosi nad chodnikami.... Pełno na tej płycie Toma Waitsa szwendającego się dosłownie, bo zarówno tekstowo jak i muzycznie (to jego utwory tu dominują) i dosłownie mniej... w nastroju. Nie oszukujmy się nastroju mocno wygładzonym, mniej drapieżnym, ale wciąż Waitsowskim. Wciąż pełnym brudu, tylko tu polukrowanym subtelnym wokalem. Efekt może trochę skrzypi, efekt może trochę inny i zagorzali fani artysty czuć się będą jak na szkolnej akademii... Ale warto.

By przekonać się że Waitsa interpretować można też troszku inaczej.

Swoją drogą najbardziej mnie urzekła Johansson w utworze nie Waitsa (jedynym na płycie ;) lecz swoim... Tak mnie jakoś Song For Jo psychopatycznie rozpieszcza i kołysze...

Niemniej, gdziekolwiek ucho przyłożę, jakkolwiek się w muzyce nie umoszczę, to zamykając oczy widzę... Tokio.

Dzień drugi czyli społeczność w sieci.

2012-02-10T22:09:00.001+01:00

I oto stało się,... Świat się kończy, David Hasselhoff zgolił dziś swój hodowany przez wieki sweterek a ktoś, gdzieś z jakiegoś powodu nagrał klip bardziej obciachowy niż ten:

Pan Bóg przyznał że świat się pomylił, a Patrycja Markowska napisała naprawdę dobry tekst... Słowem dziś po raz pierwszy w pełni świadomie założyłem sobie konto na portalu społecznościowym. Ja, który naśmiewał się z naszej klasy, za obciach traktował konto na Facebooku, podobno widziano go na Badoo, choć Badooo na pewno go nie widziało.

Dziś w przypływie weny kliknąłem o raz za daleko i oto jestem na Google+...

Jako stary zaprawiony w bojach user wszystkiego co Google zrobi, zdecydowany na poświęcenie prywatności w imię wygody (o ACTA innym razem ;). Człowiek który przesiadł się na gmail, zrezygnował z bloxa i przesiaduje na Youtubie wcześniej czy później na Google+ trafić musiał. Więc trafił...i...

Nic... Nadal nie rozumiem po co komu portale społecznościowe, czym to się je i jak doprawia. Wybaczcie. Ale ponieważ firmuje to Google, a formalnie rzecz ujmując wydaje mi się że "+" jest tylko funkcjonalną nakładką na gmaila więc pewnie posiedzę tu dłuuuugo....

System poznaję, znajomych nie mam więc fun w pełni ;) A kręgi znajomych, choć zapewne są funkcjonalne, przejrzyste i pozwalają na ekshibicjonizm wybiórczy ;) to wzbudzają we mnie delikatny uśmieszek... Na wspomnienie tego Pana:

Niestety nie ja pierwszy miałem takie skojarzenia....

Ach ten marketing.... Cóż: "Start you own circle of trust".

W moim obecnie jestem.... ja i ja... ;)

Zaś specom od marketingu i virali podrzucam jeszcze jeden pomysł na rozpropagowanie kręgów:

Choć za efekty nie ręczę...

Me, I'm a part of your circle of friends

And we notice you don't come around

Me, I think it all depends on you
Touching ground with us but

(...)

Cóż nawet bardziej niż nie ręczę...

And being alone is the best way to be
When I'm by myself it's the best way to be
When I'm all alone it's the best way to be
When I'm by myself, nobody else can say goodbye

One Man Circle - to dopiero społeczność idealna... i każdy się lubi i rozumie... bez słów ;)

No i jestem na Facebooku ale:

Everything is temporary anyway

;)

Dzień drugi czyli poetycko

2012-02-10T11:09:00.000+01:00

Miało być o czymś innym, ale kwestia porządkowania korespondencji i pięknej Scarlett wróci przy najbliższej okazji. Wczoraj Tam Gdzie Udają Się W Końcu Wszyscy odeszła Wisława Szymborska, jak chcą niektórzy czołowa przedstawicielka pozytywizmu polskiego. Która odcisnęła też, jak się okazuje, znaczące piętno na rozwoju sztuki kochania, w sensie jak najbardziej fizycznym.

Przyznam szczerze że kiedy jesienią 96 roku na rajdzie PTTK, z autobusowego radia gruchnęła wieść o Noblu, nazwisko Szymborska mówiło mi niewiele, ot " Nic dwa razy..." Niewiele. Po nadrobieniu zaległości (także bez specjalnego zacięcia i entuzjazmu) wiedziałem trochę więcej, dość by wynotować sobie skrzętnie cytat, który raz po raz przelatuje po moim misiowatym rozumie:

Od tej nocy

ponad miarę złego snu,

od tej nocy

ponad miarę samotności,

zaczął Pan Bóg

pomalutku

dzień po dniu

przeprowadzkę

z dosłowności

do przenośni.

Tłumaczyć dlaczego nie ma po co, tłumaczyć po co nie ma dlaczego. Jest i będzie i za to osobiście dziękuję. I jeszcze za to że wiele lat po Noblu, wiele lat po Manaamie i wiele lat po pierwszym przeczytaniu zrozumiałem o czym naprawdę jest ten wiersz:

Wczoraj, kiedy Twoje imię

ktoś wymówił przy mnie głośno,

tak mi było, jakby róża

przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,

odwróciłam twarz ku ścianie.

Róża? Jak wygląda róża?

Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,

z niepotrzebnym mieszasz lekiem?

Jesteś - a wiec musisz minąć.

Minąć - a wiec to jest piękne.

Bo cokolwiek o poezji mówić, jej odbiór to portret własnych emocji... Kreślony niewprawną ręką. I tyle w nas dla niej zrozumienia, ile bagażu życiowych doświadczeń które rzucają na nią coraz to nowe światłocienie.

Wczoraj w trójce usłyszałem że kiedy na cmentarzu Rakowickim zabrzmiała Ella, wydawało się że to ona sama zeszła z nieba by zaprowadzić tam poetkę. Patetyczne troszku i tchnie tym rodzajem poezji który cuchnie na wiorstę szmirą. Ale być może... Może te chwile tam na zimnym cmentarzu utkane były z emocji jakich ja nie rozumiem...?

Wisława Szymborska kojarzyć mi się zawsze będzie z dobroduszną chochlikowatością. A ja takich ludzi uwielbiam, pasjami... Nie jest sztuką powiedzieć coś co większość ludzi uzna za mądre i odkrywcze. Lecz powiedzieć to żartem, lub w żart obrócić- już tak.

Dzień pierwszy, czyli kolejne resume.

2012-02-08T13:34:00.000+01:00

Kalendarz moich kolejnych powrotów do blogowego życia pełen jest ostrych zakrętów, radykalnych zwrotów akcji i kolejnych mocnych postanowień z których na końcu wychodzi co widać czyli nic.. Choć ustawicznie zapalam światło.
Zabawnie wyszło, że mój powrót do blogsfery spina klamrą 2007-2011, czyli mój zdaje się zakończony już związek w po części małżeński. Tak jak wtedy zniknąłem, tak teraz się pojawiam co by znów marudzić i przelewać na klawiaturę żale gorzkie i słodkawe. Reasumując, bo akurat dziś gonitwa myśli w mej łepetynie szalona i do żadnej nie mogę przysiąść na dłużej niż na kilka chwil, minęły lata i...
Czas na garść myśli złotych i pozłacanych:
Po pierwsze- Odwołując się do genialnej myśli Sir Pratchetta. Ilekroć w naszym życiu zapalamy światło, ilekroć obiecujemy sobie że tym razem stworzymy sobie coś nowego, nową jakość i wartość. Za każdym razem okazuje się że widzimy ten sam fragment własnej szeroko uśmiechniętej dupy... tylko wyraźniej.
Po drugie- Ludzie odchodzą... Szybko, bezgłośnie, obok... i zaczyna ich naprawdę brakować właśnie wtedy kiedy są nam najbardziej potrzebni. Pamiętajmy o tym przechodząc od sprawy do sprawy, gubiąc po drodze czyjeś myśli i słowa. I jazz... cały ten jazz...
Po trzecie- Najbardziej męczy wahanie. Podejmując decyzję należy ustawicznie dążyć do celu. Lub do czegoś co ten cel przypomina, choćby nawet miało okazać się, że podróż męczy...
Po czwarte- Rzeczywistość dużo lepiej smakuje ubarwiona alkoholem lub czym gruszkowatym na kształt Wielkiego Słowa Na M. Co człowiek wybierze- jego sprawa...
Po piąte- Jedno Wielkie Nic jest czymś więcej niż Nadzieja.
Po szóste- po szóste trzeba myśleć. Byle nie za dużo...
I tym optymistycznym akcentem kończę.